فقط یکی مثل خودم..

به تو می اندیشم!!

ای سراپا همه خوبی ٬ تک وتنها به تو می اندیشم....
همه وقت ٬ همه جا٬ من به هر حال که باشم به تو می اندیشم......
تو بدان این را ٬ 
                        تنها تو بدان٬
                                           تو بیا٬
                                                      تو بمان با من تنها تو بمان........
جای مهتاب به تاریکی شبها ٬ تو بتاب..........
من فدای تو بجای همه گلها٬ تو بخند............
اینک این من که به پای تو در افتادم باز..............
ریسمانی کن از ان مـــــــــــــــوی دراز٬
                                                      تو بگیر٬
                                                                  تو ببند٬
                                                                                تو بخواه................
پاسخ چلچله ها را تو بگیر٬
                                      قصه ی ابر هوا را تو بخوان!!
                                                                                                                                                                 
                         تو بمان با من ٬ تنها تو بمان!!!!

در دل ساغی هستی تو بجوش ٬
من همین یک نفس از جرعه ی جامم باقی ست ٬
اخرین جرعه ی این جام تهـــــــــــی را تو بنوش!!!!............ 

نزدیکترین ستاره ها٬لاجرم درخشنده ترین ستاره ها نیستند ٬

مجاورت ٬همیشه نشانه ی مهربانی نیست٬

گاهی خاطره ای بس دور٬از واقعیتی که در ان غوطه وریم ٬

                                                                           ملموس تر است..!!

خیال می کردم که در ساحل دریا باخدا قدم می زنم!!
در اسمان تصویری از زندگی خود دیدم.همه جا ٬ دو رد پا دیدم ٬یکی از ان من ودیگری جای پای خدا بود..
وقتی در اخرین تصویر زندگیم به روی شن ها نگاه می کردم دیدم فقط یک ردپا می بینم!
خـــــدایا
فرمودی که به تو ایمان اورم ٬ هرگز تنهایم نخواهی گذاشت چرا درسخت ترین مواقع زندگیم ردپایی ازتو نمی بینم؟
چرا در ان اوقات رهایم کردی؟
فرمود:
بنده ی عزیز تورا دوست دارم وهرگز تنهایت نمی گذارم و نخواهم گذاشت..
اگر درسخت ترین اوقات فقط یک ردپا ببینی ان هم ردپای من است!!
که تورا به دوش می کشم!!

کاش می شد این نگاه غوطه ور میان اشک رابر جهان دیگری نثار کرد!
کاش می شد این دل فشرده ٬
بی بهاتر از تمام سکه های قلب را زیر اسمان دیگری قمار کرد!
کاش می شد ازمیان این ستارگان کور ٬
سوی کهکشان دیگری فرار کرد!
ای کرانه ها ی جاوید ناپدید!
این شکسته ی صبور را در کجا پناه می دهید؟!!؟

اگر داغ رسم شقایق نبود ٬
اگر دفتر خاطراتم پر از ردپای دقائق نبود ٬
اگر ذهن ایینه خالی نبود ٬
اگر عادت عابران بی خیالی نبود ٬
اگر قلک کودکی لحظه هارو پس انداز می کرد ٬
اگر کوه ها کر نبودند ٬اگر اب ها ترنبودند ٬اگر باد می ایستاد ٬
اگر فرصت چشم من بیشتر بود ٬
اگر می توانستم از خاک یک دسته لبخند پرپر بچینم ٬
تورامی توانستم ٬ای دور
                           ازدور ٬یکبار دیگر ببینم!!!!

من در زنـــــدگی سکوت را برگزیدم.
چرا که من درحرف هاوفریادهای بی صدای سکوت خویش غوطه ورم واکنون سکوتم را گم کرده ام!!
اری من سکوت خویش رادر میان سکوت دیگران گم کرده ام!
بار هاخواستم که سکوتم را بشکنم
                                                      اما نشد!
                                                                   نتوانستم!
دیگر به ستوه امده ام.
من در خفقان خویش گم شده ام
من محتاج فریادم
بگذار هـــــــــــــواری بزنم
                                            ((اه ....من  درخفقان گم شده ام))!!!!

پرده ی جانکاه ظلمت رابسوز
ای دل من٬شعلــــه ی اهت کجاست؟
جانم ازاین تیرگی برلب رسید
اسمان عمرمن!ماهت کجاست؟
این منم خسته دراین کلبه ی تنگ
جسم درمانده ام ازروح جداست
من اگر سایـــه ی خویشم٬یارب٬
روح اواره ی من کیست٬کجاست؟؟

تا که بودیم نبودیم کسی      کشت مارا غم بی هم نفسی
تا که خفتیم همه بیدارشدند   تا که مردیم همگی یار شدند
قدر ان شیشه بدانیدکه هست   نه در ان موقع که افتادوشکست!!

تقدیم به خودم....
تک تک لحظه های دوری ات که این سرنوشت سخت دل رقم زده است٬
                                                                                            تقدیم به خودم....
فریادهای بی صدا٬ناله های شبانه و اشوبی که در دلم است٬ اشکهای دانه ریز که
از روی گونه هایم رقصان رقصان میریزند٬ دل های شکسته٬چشم های به انتظار
مهرومحبتت نشسته٬     
                                                                                            تقدیم به خودم....
خلاصه همه وهمه ی لذت هایی که باغم وغصه همراه است٬
                                                                                           تقدیم به خودم....
چرا تنهایم گذاشتی؟چرابدون اینکه به من بگی ناگهانی گذاشتی رفتی؟
چطور بدون من شب را به صبح می رسانی؟ چگونه بدون من به زندگی خویش طعم زیبایی می بخشی؟
ایا روزی باز خواهی گشت و مرا در اغوش خواهی گرفت؟
حالا باید بدوونی
روزی که در جست وجوی من بیای٬ من سال هاست که تورا از یاد برده ام و دیگرهیچوقت
تورا نمی بخشم!!

چگونه می توان....
 چگونه می توان به اسب راهوار موفقیت سوار بودوبه سوی سرزمین کامیابی تاخت وسخن از ناکامی گفت!؟
چگونه می توان صبح را با نغمه های دلکش عشق اغاز کردوشب را با لالایی ارامش بخش عشق بخواب رفت و عشق را منکر کرد؟
چگونه می توان اغوش گرم محبوب را احساس کردو همچنین دست نوازش گرش را وعاشقانه نزیست؟!
چگونه می توان دائم از چشمه های جوشان نعمت های بی پایان جرعه جرعه نوشید وباز تشنگی را فریاد زد؟

نمی دانم چرا اسمان دلت بارانی است! ولی ابر چشمانت نمی بارد تا کویر خشک گونه هایت را سیراب کند!!!!
انگار یک دنیا حرف پشت سر گلویت راکد مانده است....
شاید می خواهی کسی بیاید و به جای تو فریاد بزند.
کاش می توانستی غمی را که در دل داری به من بگوئی!!
 باور کن برایم خیلی سخت است که غم واندوه چشمانت را ببینم و نتوانم از درد هایت بکاهم....
شاید فکر کنی انقدر بزرگ نشده ام که دردهای تو را ببینم  و حس کنم و بفهمم  ولی حتی اگه نتوانم با سرانگشتان کوچکم
گره ای از غم تورا باز کنم.!!   

 دلم برای تو می زند.. گوش هایم منتظر شنیدن صدای توست....!!!!